Amháin

“Ik zag vragen in uw ogen.”

Ik kijk op mijn horloge en weet dat ik op tijd ga komen, Aungier en Longfort Street Lower zijn snel genomen en ik zie de kerk voor mij liggen. Het is dat Google Maps mij vertelt, dat ik voor de kerk sta, een grijs gebouw, een entree met zuilen en beelden aan weerszijden verklapt dat het om een kerk gaat. Net voor half twaalf neem ik plaats in een van de houten banken met uitzicht op het grote altaar en ik zoek vergeefs het beeld van St. Valentine. De priester begint zijn korte dienst, zijn vaste rituelen en al snel ruik ik de wierook en weet door de weinige aanwezigen wanneer ik moet staan of weer mag zitten, ook sla ik mijn kruisje mee.

De priester blijft na de plechtigheid in de kerk en spreekt de aanwezigen aan. Ik besluit een paar foto’s van de kerk te maken, ondertussen zoek ik het beeld van St. Valentine. Ik loop de kruisweg af en fotografeer enkele beelden en schilderingen. Ik lees de kleine kaarten die uitleg geven en zo sta ik voor een moderner beeld waarbij op het hoofd een echte bril zit. Het kaartje verklapt dat dit de Nederlandse Titus Brandsma moet afbeelden. Ooit heb ik geleerd dat hij zich verzette tegen de nazi’s en in concentratiekamp Dachau is vermoord.

Ik ben bijna rond en heb ook in het koor van de kerk wat foto’s gemaakt. Nog steeds geen St. Valentine, het zal wel bij de entree staan, bedenk ik mij. Naar de uitgang lopend zie ik rondom een beeld toeristen staan, het label toerist krijgen zij van mij door hun rugzakken en camera’s. Ik maak een foto van de groep, het is op zich bijzonder dat zo veel mensen door St. Valentine worden aangetrokken, zoals ook ik. Ik kijk over de hoofden heen en zie St. Valentine met een palmtak in zijn handen. Er wordt in het Engels driftig gediscussieerd over de geschiedenis van de heilige en of St. Valentine echt harten bijeen heeft gebracht. Om de beurt wordt verteld, dat het bidden tot nu nog weinig heeft geholpen. Ik vraag me af of deze mensen elkaar kennen en probeer dit in te schatten. het valt me op dat de mensen open zijn over hun vergeefse zoektochten naar een geliefde. Wanneer een jonge vrouw voorstelt, samen het gebed voor St. Valentine te bidden is het even stil. Nadat één van de aanwezigen voorzichtig instemmend knikte volgt er meer instemming. Ook een verontschuldiging dat er niet in een god of almachtige wordt geloofd. De jonge vrouw wijst op het gebed dat naast het beeld is opgehangen. Fluisterend wordt het gebed uitgesproken en ik zie, dat de meesten hun ogen sluiten. Ik volg gedeeltelijk hun voorbeeld en neem mij voor vaak om mij heen te kijken.

Wanneer ik mijn ogen open, zie ik dat de groep naar mij kijkt.

“U heeft nog niets gezegd, bent u ook teleurgesteld dat St. Valentine uw eenzaamheid niet heeft kunnen verdrijven? Gelooft u dat St. Valentine echt een verschil kan maken?”

Gezichten blijven op mij gericht, nu meer vragend, nieuwsgierig of ik ga antwoorden.

“Toen ik aankwam hoorde ik u praten over alleen zijn, dat sommigen vaak eenzaam zijn en een geliefde missen. Zoals ik net meemaakte, bidt u voor een geliefde en legde het in de handen van een heilige, u bad met uw ogen dicht. Een jaar geleden kwam ik hier in Dublin een Ierse vrouw tegen, wij dansten, wij sliepen samen en wandelden al pratend door het mooie Dublin. Een jaar lang hebben wij elkaar niet gezien, alleen geschreven en af en toe een keertje FaceTime, zij in Dublin en ik in Nederland. Ik ben zonder aankondiging afgelopen vrijdag naar Dublin gekomen om bij haar te zijn.

En terwijl u net uw ogen sloot, zag u niet dat sommigen van u elkaar voorzichtig aankeken, ik zag vragen in uw ogen, soms een keurende blik. Ik tel een mooi aantal, het kan bijna geen toeval zijn, zeven mannen en zeven vrouwen. Als ik u was, zal ik iemand vandaag bij de hand nemen, straks ergens lunchen, vanmiddag in het voorjaarszonnetje in St. Stephen’s Green, dan naar de muziek luisteren in Grafton Street en dan in Temple Bar. En vertel wie u bent en vraag vooral, begin straks met het vragen naar een naam. Durf een stap te nemen. U heeft in ieder geval een mooie middag en kom morgen op Valentijnsdag hier om 16:00 uur terug.”

Even is het stil, ook bij mij, ik realiseer nu pas wat ik allemaal vertel. de veertien moeten mij voor gek verklaren. Na de stilte start er een applaus en gelijk hierna een “stttttt” van de priester die bij ons is komen te staan. De jonge vrouw legt snel uit wat ik net had verteld. Wanneer zij is uitgepraat slaat de priester een kruisje.