21. MICHELLE

De berichten en brieven in het volgende gedeelte van mijn map worden helderder. Niet omdat ik zo goed geheugen heb, maar ze beschrijven een belangrijk deel van mijn leven. Zoals mijn grootste prille liefdes, eerste ervaringen met mijn onhandigheid als verliefde en vooral het liefdesverdriet. De enveloppen herinner ik mij nog, mijn vader gaf de brief aan zijn collega, mijn vaders collega gaf de brief van zijn dochter weer aan mij. Op dinsdag nam mijn vader een brief mee naar Shell Pernis, op donderdag kreeg ik een brief via oom Leo, zoals ik de vader van Simonet mocht noemen.

Hippie meisje - 1970 stijl. — Stockfoto

De eerste brief is gedateerd op 27 augustus 1970, de tekst herinner ik mij nog wel. Zo’n tien jaar geleden heb ik rondom het overlijden van onze moeders contact met Michelle gehad. Het was op een paar geheime ontmoetingen na vooral een contact via e-mail en chat. Ondanks naar het uitspreken van het verlangen naar elkaars lichaam, hebben wij dat niet beantwoord. Wij hadden het vooral over onze kapotte relaties, ons onveilig gevoel in onze huwelijken, ons gemis aan tederheid. Maar ook over onze zorgen voor de kinderen, onze gezondheid, onze ouders en ook over onze korte relatie en de daarbij horende brievenwisseling. Michelle heeft alle brieven die ik heb gestuurd bewaard, en zoals de laatste periode blijkt heb ik ook nog alle brieven. 

Terwijl gedachten van nu, van een paar jaar geleden en van de zomer van 1970 zich mengen lees ik fragmenten uit de brief van Michelle:

“…. Gisteren aan mijn ouders verteld, dat ik het liefst hele nachten bij je slaapt, ik verlang daarom ook naar het komende weekend. Ik vind het ook leuk om je zus te zien, maar nog meer kijk ik uit naar jullie stille huis in Zuid-Beijerland en het in de nacht bestijgen van de zoldertrap. Ik kijk uit dat we ’s nachts de warmte van onze lichamen mogen voelen en dat ik dan ’s morgens gealarmeerd door de wekker giechelend naar beneden moet sluipen naar het logeerbed, bang om betrapt te worden.

Mijn ouders vinden het prima, dat bij ons thuis wij de hele nacht in mijn te kleine bed voor twee slapen. Mijn ouders en broer vinden het fijn wanneer je er bent. We doen leuke dingen, gaan naar de bios, maken muziek, spelen vals met kaarten en gaan naar het strand. Mijn ouders zien ondanks het leeftijdsverschil jou wel als schoonzoon zitten. Ze vinden je een lieve jongen, mijn broer vind je grappig en heeft er een maatje bij (zegt hij). En ik, ik ben vooral stapel op je en kan mijn aandacht er op school niet bijhouden…..

We zien je ook knokken, ze ervaren dat je het moeilijk hebt, we weten niet wat er precies is. We willen je allemaal helpen! Is het iets met jouw ouders, omdat wij als gezin anders zijn? Lieve Harm, laat me je helpen, praat erover!”

De map doe ik dicht zonder dat ik de bekende bladwijzer toevoeg. Dit gedeelte van de map zal ik snel terug kunnen terugvinden. Gedachten aan 1970 blijven hangen en vooral fragmenten met andere verkeringen, relaties en een ontmoeting dat op een mislukt huwelijk uitloopt. Gedachten over  de grote verschillen in acceptatie blijven hangen. Hoe is het mogelijk, dat één van mijn eerste ervaringen met een “schoonfamilie” zo’n contrast vormen met latere ervaringen. Een groter verschil dan tussen zwart en wit, groter dan tussen oorlog en vrede, het werd uiteindelijk een verschil tussen complete vernietiging en een omhelzing.

Ik besluit de fotoboeken van 1970 op te zoeken.

In verband met ongewenste screening van mijn site kun je vanaf nu bepaalde concept hoofdstukken alleen per e-mail opvragen.