Verse rozen

Op zijn eenzame wandelingen doet de wanhopige man steeds zijn plekje in het aangelegde polderbos aan. Deze laatste keer met een bos rode rozen. Hard lopen gaat ook vandaag niet lukken, te veel last van zijn blessure aan zijn knie. En vooral dat het er nog vreemder uit zal zien. Daarom vandaag in een zorgvuldig uitgekozen kostuum, inclusief zorgvuldig uitgekozen strop. Een wandelaar in het bos met een boeket rozen zal ook andere wandelaars doen fronsen.

De man slaat het pad in met zijn boom. In zijn hoofd hopen de emoties weer hoog op totdat er geen ruimte meer is. Zoals het dichte bladerdek het licht tegenhoudt en het zicht naar de heldere lucht afschermt. Tranen vullen ook nu zijn boze, bange ogen, zijn dikke brillenglazen beslaan. De stelen van de rozen hebben het zwaar door angstige, boze, gefrustreerde handen, de bloemen zitten aan de goede kant. De doornen zetten zich vast in handen die zich als klauwen vormen. In zijn hoofd passeren gebeurtenissen die zijn vloed van tranen concretiseren. Verlies van zijn geliefden en een opgebouwde, niet te verwerken haat voor de door hen gekozen nieuwe levenspartners. In zo’n vijf jaar keer op keer het voor hem belangrijkste kwijt, en door zijn manier van hiermee omgaan ook alles. Zijn vermeende aanzien is samen met zijn spieren tot weinig verschrompeld. Alleen een leeg, stil huis restte. Er komt niemand meer, ieder begreep dat de man beter geen vriend moest zijn

9 september 2019 – De rozen zijn weer ververst…….

Ondertussen is hij bij zijn boom aangekomen. Hij bevoelt met trillende handen de diverse door hem eerder ingekerfde harten. Het is de juiste boom. Hij trekt de bos rozen uit elkaar en deelt de bos in tweeën. In de splitsing van de stam legt hij rozen met de bloem richting het noorden, bij de andere helft komen de bloemen richting het warmere zuiden. De doornen blijven  in zijn handen alsof hij lijkt te kiezen voor een martelaarschap. Ondertussen heeft de man weer zicht. Hij zet zijn rugtas tegen de boom en pakt daaruit een Zwitsers mes. Met onverzorgde, zwarte nagels haalt de man het grootste mesgedeelte uit de rode kanten. Even kijkt de man naar boven en bestudeert de takken, en dat zijn er veel. Dan begint hij nieuwe letters in de boom te kerven zonder zich te realiseren dat ik van deze plek jaren later een foto maak en mij afvraag wie steeds de rozen ververst.

29 september 2019 – De rozen zijn verteerd zoals zijn idee, vervlogen zijn testosteron, zijn verdampt zelfvertrouwen. Het is niets meer, echt niets meer, slechts een bosje rottende rozen.