Finis

Samen zitten zij tegenover elkaar aan de eettafel, ieder op de vaste plaats. Op de smartphone wordt zoals elke dag de website van Mats bekeken, vandaag was het weer rondom 9:00 uur, gisteren zelfs twee keer. De webpage gaat al weer even over familie mediation en EO-familiediner. Het heeft heel wat los gemaakt, maar er is niets mee gedaan. De laatste maand werd er wel driftig over besproken. Vooral of een familie mediator wel een goede oplossing is. Beter dan de tijd het werk later doen, zoals wijkagent Bert adviseerde? De tijd heeft niets gebracht, niets veranderd. Ondertussen wordt het vlees gesneden, de groente en aardappelen verdeeld.

De uitdraai van het gebed van Franciscus van Assisi wordt erbij gepakt. Met een stem die regelmatig overslaat worden de woorden voorgelezen.

….. Want het is toch door te geven, dat men ontvangt
door te verliezen, dat men vindt
door te vergeven, dat men vergiffenis ervaart
door te sterven, dat men verrijst tot het eeuwige leven. 

Amen.

Na het “amen” wordt, zonder dat een blik op de ander valt, een kruis geslagen. Samen met het fotoboekje, de ontvangen kaarten en met de andere prints van de site wordt Franciscus aan de kant geschoven. Op het hoekje van de tafel ligt een hele stapel. Nog stiller dan ooit wordt er gegeten. Alleen het geluid van messen op een bord, een ademhaling die plots dieper, onrustiger gaat, een bijna verslikken, het nemen van een slok bier vullen de stiltes tijdens het eten.

Zij zijn het niet met elkaar eens, ondanks dat zij vinden dat familie mediation de enige oplossing is. Hoe vaak is er niet over het voorstel gesproken? Hoe vaak is er niet voorzichtig geopperd, dat een oplossing wordt verlangd? Nog voorzichtiger, vooral indirect, is het gemis aangegeven. Hoe vaak is er niet met nadruk aangegeven, dat niet iedereen aan zo’n praattafel welkom is?

“Weet je zeker, dat je die mediation wil?”

“Ja, dat wil ik! Ik weet dat ik diep moet gaan, ook naar jullie toe. Maar dieper zal een weg zijn zonder Hanna Zo kan het toch niet langer!”

Zonder dat ze elkaar aankijken, wordt boontje voor boontje gegeten. Hierna bijna systematisch het vlees. Het wordt vooral nog stiller. Het lijkt of elk geluid nu te veel is. De hoofden buigen naar het eten, gestaard wordt naar de resten van de jus, een achtergebleven boontje. Handen liggen in de schoot en geven een religieus tintje aan het stilzwijgen. De niet gare aardappelen blijven liggen.

“Weet je hoeveel geld dat kost?”

“Ja, dat weet ik. Dat stond in die mail van hun. Ongeveer € 240 per keer. Dat is dan € 80 per voordeur, € 40 per persoon per zitting.”

Nog steeds blijft het bij de korte vragen, bij korte antwoorden. Ergernis klinkt in de stemmen door, een lichte trilling.

Bijna fluisterend, voorzichtig klinkt er woord voor woord: “Het gemis is te groot. Wel kunnen zien ……….niet kunnen horen ……….niet kunnen aanraken ……….ik kan het niet meer…….. ik kan …….. en wil zo niet verder.”

Ze kijken elkaar niet aan, ze durven dit niet. Ze laten de woorden binnenkomen, twijfel, boosheid, angst en nog meer krijgen grip op hun gedachtes. Ademhaling wordt zwaarder, onregelmatiger, handen worden onder tafel samengeknepen, een enkele tot vuist, schoenen verschuiven hoorbaar. De klok tikt de minuten stilte weg.

“En eigenlijk mis ik hem ook. Ik wil hem wel leren kennen, mezelf een eerlijke kans geven.”

Het kan niet stiller, elke tik van de klok vult als het slaan van een uurwerk op de hele uren. de kamer. Er wordt niet meer gegeten. Er wordt stil gehuild, en vooral gezwegen en naar beneden gekeken. Tranen worden ook nu niet gezien. Onder tafel begint een been van spanning te trillen.

“Hoeveel kans geef je mediation?”

“5%”

Is die kans wel groot genoeg?”

“Ik heb het er voor over,” klinkt het plots een stuk luider, krachtiger, “wij moeten het proberen. En niet alleen voor ons! Niet alleen voor hen!”

“Zouden ze weten, dat ik niet mee doe. Ik kan niet meer, ik voel me te diep beschadigd, te diep gekwetst. We weten wat wij besproken hebben, wij kennen ons plan, onze afspraak! Ik vertrek nog liever, ga alleen verder zoals jullie weten en zoals wij hebben besproken. En dan hebben zij hun zin. Is alles voor niets geweest.”

“Flauwekul! Wij hebben dit in gang gezet, wij hebben fouten gemaakt! Wij geven helemaal niet hun zin! Wij hebben onszelf beschadigd, hier gebracht!”

“Als ze dat wisten, was er direct contact en mediation geweest. Dan had ik alles zelf wel willen betalen. En wij zouden alles gezamenlijk doen, ik merk dat wij niet gezamenlijk meer gaan? Ik had dit anders niet zo lang kunnen volhouden. Was één zitting voldoende geweest? Meer geld heb ik er niet voor over”, wordt er onsamenhangend, honend gereageerd terwijl de ogen vollopen met boze tranen.

“Flauwekul, zij stelden mediation voor, jij hebt het vooral tegengehouden met de dreiging op te stappen.”

“Het gemis is voor mij te groot, 5% is een kans. Ik wil een positief slot aan zijn verhaal en ik heb een gevoel dat wij hier invloed op hebben. Ik ga dit nu aan Hanna en Mats mailen.”

“Zet mijn naam er maar bij.”

“En de mijne!”

“Ik ga mijn koffers pakken!!”

Ondertussen kijken zij samen nog een keer naar de uitdraai van de webpagina over familie mediation. Boven slaan deuren hard dicht, er wordt met zware dingen geschoven, heen en weer klinkt de trap. Op de site is niets meer te vinden. Ook het gebed van Franciscus van Assisi is van het internet verdwenen. Bidden en bruggen slaan, kun je niet met gebalde vuisten. Alleen twee concept fragmenten van zijn nieuwe boek en iets over Familia Perfectos en Permixtos worden nog gelezen. De voordeur slaat dicht.

“Laat maar gaan, het is beter zo, scheelt mij een moeilijke beslissing waarmee ik al jaren worstel.”